ماهنی
۱۳۸٤/٢/۱۳
 

دفترم چرک نویس تمرین به یاد داشتن توست
باغچه هم به شوق بند آمدن
این اشک ناتمام من هزار گل داده دیروز.
دست من نیست
تو از یاد من نمی روی
تو در خاطرم سبز شدی ، ریشه کردی .

حالا دیگر صاحب این خانه ای.

سایه ی دل تنگی هایت بر تنم سنگین است
تو گمانم بلندترین قصیده ی عاشقانه ای و من
پنداری رویا و خیال تک مصرع آخر.

 



[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]