ماهنی
۱۳۸۳/۱٢/۱٧
 

تو بی گناه بودی
من کاسه ی آب به دست

پشت سرت هی بغض فرو دادم
                            من می دانستم
تو قلبت جایی به دفتر خاطراتت
دوخته است.
              مرا ببخش ماهنی
می خواستمت.
                     باران تو بودی و بهار تو بودی
و تنها من بودم.
      اعجاز تو بودی و
      لبخند تو بودی و
دچار من بودم .
تو دختر هم خوابگی های ماه و آسمان
من ناخلف فرزند طوفان و خاشاک.

یخ از دست هایم باز نمی شود
همین است که دست هایم به سوی دست هایت
خشک و بی حرکت       جوانه دادند و
   در دست نگرفتی شان.

قصه ی این سفر و دل تنگ
طولانی شد
حوصله ی کودک دلت از شنیدنش به سر آمد
می دانم

                   کاش پاهای تو برگشتن می دانستند...

                   کاش پاهای تو ......



[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]