ماهنی
۱۳۸۳/۸/٢٦
 

..بوی تراشه های مداد عاشقم می کند.

خرده های نرم پاک کن روی زبری شلوارم و سردی زمين،

کاغذ و مداد عاشقم می کند.

همه چيز را زياد می بينم ،خطها را زيادی به افق نزديک

و افق را زيادی دور می بينم.

سکوت کلاس و التماس کاغذ زير تيزی مداد عاشقم می کند.

کوچکم من ، من که به بزرگ کردن همه چيز

حتی قشنگی های اين کلاس عادت کرده ام.

گوشه های دنج مکعب ، همهمه های دست روی کاغذ

عاشقم می کند.

 



[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]