ماهنی
۱۳۸٥/٦/٢۸
 

آسمان را بگو:

بس است خاکستری

چهار فصلش همه پاييز چراست؟

 

                     آسمان را بگو:

                     خسته ام ...

                    مهر را، مهرش کجاست ؟

 

من کجا هستم ؟

اين جا کجاست؟

 

                                   آسمان را بگو:

                                   من بهارم آرزوست

                                   اين همه ابرش، به يک طوفان رهاست.

 

آسمان را بگو:

من ديدم کمانش را در کودکی

سرخ و زرد، رنگ در رنگ...

اين همه سرد و سياهش را چراست؟

 

 



۱۳۸٥/٦/٢٦
 


و می سازمت بر تیغه ی رویا
                            یک خشت آرزو،
            یک خشت ....

هرچند تنها بهار

 بهانه ی سبز با تو بودن است...

                                   زمین را امشب
                                   شانه های من بی قرارترین است

 



۱۳۸٥/٦/۱٠
 

سایه ام تکرار من و
تکرار یعنی درد
                   سایه ام با من آمد و
                   همزاد یعنی هم رنج
کبریت می کشم
شعله که از پیراهنم بالا می آید ،
روشن می شوم.



[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]