ماهنی
۱۳۸٤/۸/٢٦
 

 

يادت هست ؟

شعر می خواندم و از کوچه می گذشتم ؟

يادت هست ؟

 

           باران می باريد و

           دست هايت را خشک می کردی

برای به دست دادنم ؟

           يادت هست ؟

 

پولک ماه ، ابرهای بی چاره و تنها؟

آن ورد هميشه ، قصه ی هزار بار و تازه ی

بودن و عشق و ما ، يادت هست ؟

 

                         کتاب شعر و ليوان نيم خالی و

                         خواب دم صبح ،

                         حسرت آغوش يادت هست؟

 

نور بی رنگ اتاق،

نجوای شبانه ی پرده و باد ،

آن شب و تمام آن شب ها ؟

يادت هست ؟

 

                            های تو! چشم هايت ستاره و

                            هر شب ات يلدا ،

                           من تو را دوست می داشتم .

                          من را ... يادت هست ؟

 

 

 



۱۳۸٤/۸/۱٢
 

 

از دست های من تمنا می ريخت ؟

يا از آغوش تو ؟

چه بود اين چنين گم شدم ،

در بودن ات ؟

لب های تو يک سر ترانه بود ؟ يا

                                باد و باران و آسمان با تو عاشقانه می خواندند؟

چه شد که از تو آوازی هميشه همراه من است ؟

 

                   حضور من ،

                       همه بهانه بود،

                   ای دست هايت سرد ،مثل دست هايم.

 

قدم های بر نداشته ام ،

پروانه ی لای کتاب ،

خط کشی های قرمز دفتر مشق ،

هجده شمع روشن شب هجده سالگی ،

ثانيه های نداشته ام ،

                           برای تو.

 

 

 



۱۳۸٤/۸/۳
 

نگاهم رويا ست.

لب هايم خشک ،

اين است وهم بوسيدنت.

 

              خيره چشم هايم ، به بودن ات

              هر چند نداشتمت ، نديدمت ...

 

وسوسه ؟

دست های من است به حيرت بزرگ دست هايت.

تنهاترين اشاره ، يک بيا از تو و

نا اميدی ناتوانی خشک پاهايم

......

 

پس آن عشق بود ؟ پرسه می زد حوالی ناب بودنت؟

مرا ببين !

کج خيااااااااال

خيال می کردم تمام است ،

رفته ام از يادت ...


 



[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]