ماهنی
۱۳۸٤/۱٠/٢٥
 

 

انگارش نه انگار ،

يادش نيست.

خميازه ی پاييز ،

بهار دست تو ،

يادش نيست .

                                   - انگارش نه انگار

                                   خيالش نيست،

                                   صدايش می زدی پر می گرفت ،

                                   يادش نيست .

او تو را ترانه صدا می کرد ،

تو او را وسوسه.

عاشقی هايش ،

رويای بی تاب ات ،

يادش نيست.

                                         - خيال اش پر می گرفت ،

                                         به ثانيه می گفت :

                                         دوستت دارم ،

                                                بانو،

                                                          عزيزم،

                                        نهايت،

                                                       يادش نيست .

 

من تو را،

تو او را ،

هيچ کس ، هيچ کس را

يادش نيست.

 

 



۱۳۸٤/۱٠/۱٦
 

در شناسنامه ات نوشتم :
محل تولد :

 ـ فاصله.

 


متولد روزهای بی شب ،
متولد لحظه های  بی آغاز ،
متولد بی قراری دست هایم،
با توام ! متولد فاصله !


زمین خرد و ناچیز
دانه ی ریز شکر ،
حل می شود در لیوان چای ات .

هر ثانیه ی چشمت،
چشم به راه .
هر لحظه ی دستت را
دیده به راه.

فاصله درد زمین است ،
نه درد من و تو .

 



[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]